ปัจจัยที่ส่งผลต่อการลาออกของพนักงานร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดประเภทแฟรนไชส์ไก่ทอดในพื้นที่เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก

Abstract

การวิจัยครั้งนี้ เป็นการวิจัยเชิงปริมาณ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัจจัยส่วนบุคคลที่มีผลต่อการตัดสินใจที่จะลาออก และ 2) ศึกษาปัจจัยการบริหารจัดการภายในองค์กรที่มีผลต่อการตัดสินใจที่จะลาออกของพนักงานร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดประเภทแฟรนไชส์ไก่ทอดในพื้นที่เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือพนักงานจำนวน 400 คน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าเฉลี่ย และสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ การวิเคราะห์ความแปรปรวน (ANOVA) และการวิเคราะห์สมการถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression Analysis) ผลการวิจัยพบว่า ปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ อายุ ระดับการศึกษา และตำแหน่งงาน มีผลต่อการตัดสินใจที่จะลาออกของพนักงานอย่างแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนในด้านปัจจัยการบริหารจัดการภายในองค์กร พบว่า ความสัมพันธ์กับหัวหน้างาน และความสมดุลระหว่างชีวิตการทำงานและชีวิตส่วนตัว มีผลต่อการตัดสินใจที่จะลาออกของพนักงานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในขณะที่ปัจจัยด้านค่าตอบแทนและสวัสดิการ นโยบายการบริหาร ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงาน ลักษณะของงาน สภาพแวดล้อมในการทำงาน โอกาสความก้าวหน้าในสายงาน และความยืดหยุ่นในการทำงาน ไม่มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติต่อการตัดสินใจที่จะลาออก ผลการวิจัยชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการบริหารจัดการทรัพยากรมนุษย์ที่เน้นความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลและความสมดุลของชีวิต เพื่อช่วยลดอัตราการลาออกและสร้างความยั่งยืนแก่ธุรกิจในอุตสาหกรรมฟาสต์ฟู้ดในพื้นที่เขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก