ปัจจัยที่มีผลต่อความสามารถให้องค์กรมีความพร้อมในการเปลี่ยนแปลงไปสู่องค์กรแบบดิจิทัล: กรณีศึกษาอุตสาหกรรมอู่ซ่อมเรือในนิคมอุตสาหกรรมแหลมฉบัง จังหวัดชลบุรี

Abstract

            งานวิจัยเชิงปริมาณนี้สำรวจปัจจัยส่วนบุคคลและภายในองค์กรที่มีผลต่อความพร้อมในการปรับตัวสู่องค์กรดิจิทัลของพนักงานอู่ซ่อมเรือในนิคมอุตสาหกรรมแหลมฉบัง จังหวัดชลบุรี กลุ่มตัวอย่าง 345 คน ถูกเก็บข้อมูลด้วยแบบสอบถามที่ครอบคลุมประชากรศาสตร์ การรับรู้ปัจจัยภายใน และระดับความพร้อมดิจิทัล การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา และสถิติอนุมาน อาทิ การทดสอบที (T-test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวน (ANOVA หรือ F-test) เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างระหว่างกลุ่ม รวมถึงการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ (Multiple Regression) เพื่อหาอิทธิพลของปัจจัยต่างๆ ผลพบว่ากลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นพนักงานชายวัย 41-50 ปี ระดับปฏิบัติการ มีประสบการณ์ทำงานมากกว่า 5 ปี พนักงานมีการรับรู้ปัจจัยภายในองค์กรสูง โดยเฉพาะภาวะผู้นำและการสื่อสาร แต่การรับรู้วัฒนธรรมองค์กร ประสบการณ์การเปลี่ยนแปลงในอดีต และการมีส่วนร่วมของพนักงานยังอยู่ในระดับปานกลาง ซึ่งเป็นโอกาสในการพัฒนา ความพร้อมในการเปลี่ยนแปลงสู่ดิจิทัลโดยรวมอยู่ในระดับสูง โดยเฉพาะความร่วมมือและความเต็มใจปรับตัว ความเชื่อมั่นในความเปลี่ยนแปลง ความชัดเจนของเป้าหมาย และความเพียงพอของทรัพยากรก็อยู่ในระดับน่าพอใจ การวิเคราะห์ปัจจัยส่วนบุคคลด้วย T-test และ F-test พบว่าเพศไม่มีผลต่อความพร้อมโดยรวม ยกเว้นความเพียงพอของทรัพยากรที่เพศหญิงรับรู้มากกว่า ส่วนอายุไม่มีผล แต่ตำแหน่งงานกลับสัมพันธ์อย่างชัดเจน โดยพนักงานทั่วไปพร้อมกว่าหัวหน้างานในทุกมิติ และพนักงานที่มีประสบการณ์น้อยกว่าสามปีมีความพร้อมโดยรวมสูงกว่ากลุ่มอื่น การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ แสดงให้เห็นว่าปัจจัยภายในองค์กรโดยรวมสามารถอธิบายความแปรปรวนของความพร้อมได้สูง แต่มีเพียง "ประสบการณ์ในการเปลี่ยนแปลงในอดีต" เท่านั้นที่มีอิทธิพลเชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญ ส่วนภาวะผู้นำ การสื่อสารภายในองค์กร วัฒนธรรมองค์กร และการมีส่วนร่วมของพนักงานยังไม่พบอิทธิพลที่มีนัยสำคัญทางสถิติในงานวิจัยนี้